Cumartesi, 21 Eylül 2019 - 09(Sep) 21 2019

انتخاب زبان

پایگاه  خبری آی خبر

زمینه رسانه، اجتماعی
صاحب امتیاز و مدیرمسئول:
علی عباسی نهاری
آدرس: تبریز - چهارراه شهید بهشتی - ابتدای خیابان شهید منتظری - جنب دبستان فارابی و بیمه دانا - پلاک 75 طبقه 1 تلفن تماس:  04133355855- 09149160116
پست الکترونیک: info@aynews.ir a89ab@yahoo.com
شماره مجوز 94/1417

tabligh

شعار سال 98: رونق تولید

بحران آب را جدی بگیریم

شهریار نیوز

دریاچه ارومیه


تبریز گونال - تولید کننده انواع کنتور آب
Yazdır e-Posta tarafından yazıldı. - Kategori: یادداشت - - شناسه: 3298

✍ علی عباسی - هیچ کس اطلاع دقیقی از تعداد خبرنگاران و روزنامه نگاران آذربایجان شرقی ندارد. حرف من این نیست که باید کسی و یا ارگانی پیدا شود و برود و یک سرشماری جامع و کامل از تعداد خبرنگاران آذربایجان شرقی انجام دهد.

حتی اگر این کار نیز انجام شود نتایج این تحقیق و سرشماری در عرض یک ماه بی اعتبار خواهد شد. می گویم بی اعتبار خواهد شد از آن جهت که ورود و خروج از عرصه خبر و روزنامه نگاری در آذربایجان شرقی دارای ضابطه خاصی نمی باشد. کافی است من یک دوربین عکاسی درپیت داشت باشم و یا اینکه آشنایی فامیلی در یک نشریه داشته باشم تا او من را با یک سربرگ و مهر نشریه به عنوان خبرنگار وزین نشریه  به فلان اداره و بهمان سازمان معرفی نماید.

یک روز با دوستان خبرنگار در مورد تفاوت نشریات 15 سال پیش استان با نشریات امروزی صحبت می کردیم. به این نتیجه رسیدیم که در آن روزگار نه چندان دور علاوه بر اینکه اکثریت محتوای نشریات را مطالب تولیدی تشکیل می داد بلکه مطالب سنخیت بیشتری نیز با نیازهای خوانندگان و مخاطبان نشریه ها داشت. به همین دلیل نیز هر نشریه ماهیت منحصر به فرد و خوانندگان مشخصی نیز داشت.

نه مانند امروز که تقریبا با خواندن سه روزنامه و دو هفته نامه در یک تاریخ مشخص می توان محتوای سایر نشریات را حدس زد.

اشتباه نکنید. من آوای میشو را نیز جدای از سایر نشریات امروزین استان نمی دانم  حال و روز ما هم مانند سایر نشریات است که از بی پولی می نالند .

حرف من چیز دیگری است. به عنوان مثال یادم می آید در اوایل دهه هفتاد یکی از نشریات هفتگی محبوب در مورد کشته شدن یک خانم به دست شوهرش که فرد مشهوری بود گزارشی چاپ کرد و علاوه بر اینکه چاپ دوم و سوم این نشریه نایاب شد صفحه ای که این گزارش در آن به چاپ رسیده بود نیز بصورت کپی تکثیر و فروخته می شد.

آن زمانها خبر و گزارش جزئی از مطالب یک نشریه بود. علاوه بر این خبرها و گزارشها نیز بکر و تولیدی همان نشریه خاص بود. این مسئله باعث می گردید که هر نشریه تعداد مشخصی مخاطب داشت و می توانست با مخاطب سنجی تیراژ خود را بالا ببرد.

اما امروز تیراژ نشریه در درجه چندم اهمیت برای گردانندگان و مدیران نشریات قرار دارد. از سوی دیگر در یک نشریه عام در کنار خبر گزارش و مصاحبه مطالب دیگری نیز وجود دارند که اتفاقا ارتباط مستقیمی با تیراژ نشریه دارند. طرح دیدگاهها، تحلیل، سرویس های مختلف، جدول مطالب فرهنگی و هنری، و... که بدبختانه امروز برخلاف 15 – 20 سال پیش بسیار کمرنگ تر شده اند.

از سوی دیگر نشریات از ترس شکایت افراد و سازمانها به دادگاه و یا ایجاد مشکل با فلان ارگان و بهمان شرکت و همچنین قطع همکاری حسنه سازمانی و ارگانی با آنها  از پرداخت به برخی مسائل و اخبار و تحلیل ها که مخاطب به خواندن آنها احساس نیاز می کند خودداری می کنند و صرفا خود را به عنوان یک بنگاه اقتصادی ورشکسته از نظر مادی و معنوی تقلیل می دهند و به حیات کج دار و مریض خود ادامه می دهند.

اتکای بیش از حد نشریات استانی به تولیدات خبرنگاران و گزارشگران و مصاحبه نویسان و فراموش شدن تحلیلگران، ستون نویسان، طراحان جدول، کاریکاتوریست ها، نویسندگان مطالب طنز، داستان، و نویسندگان و مقاله نویسان و افراد دارای دیدگاههای سیاسی فرهنگی و اجتماعی باعث گردیده است که در حال حاضر فرق زیادی مابین نشریات استان با نشریات داخلی ادارات نباشد.

به تعبیری دیگر کمبود نویسنده و خبرنگار و تحلیل گر باعث گردیده است علاوه بر اینکه محتوای نشریات مانند همدیگر گردد نوشتار مخاطب پسند و بافایده ای در نشریات به چشم نخورد.

برگردیم به مسئله ابهام در تعداد خبرنگاران. واقعا این باعث شرمساری باید باشد که یک نفر با سواد زیر دیپلم به خود اجازه دهد که خود را روزنامه نگار و خبرنگار معرفی نماید. البته من منکر این  قضیه نیستم که قلم و قدرت نویسندگی یک فرد حتما ارتباط مستقیمی با میزان تحصیلات وی دارد.

منکر این مسئله نیز نیستم که هر نشریه مختار است کادر نویسندگان و تحلیل گران و خبرنگار و گزارشگر خود را با توجه به سیاستهایش انتخاب کند. اما در همه شغل ها شان و منزلت آن شغل تناسب مستقیمی با افرادی دارد که مسئولیت انجام آن شغل را بر عهده گرفته اند و اگر هم متخصص آن شغل بخصوص نباشند آموزشهایی را گذرانده اند.

اگر شما بدون داشتن مدرک معتبر طبابت به این شغل شریف بپردازید می دانید که ممکن است با چه مشکلاتی روبرو شوید. اما در روزنامه نگاری ما اینطور نیست؟ چرایی اش بماند برای بعد. در ضمن فراموش نکرده ام که روزنامه نگاری علاوه بر اینکه شغل است ذوق و استعداد می خواهد و داشتن سواد آکادمیک و یا ضمن خدمت در آن در مرحله دوم اهمیت قرار دارد.

هدف من از نوشتن مطالب بالا این بود که به نکته ای برسم و آن نکته نیز یک چیز بیشتر نیست. تا زمانی که ندانیم جایگاه و مقام نشریه کجاست و بر میزان تاثیرگذاری و تاثیرپذیری رسانه به و از مردم آگاهی نداشته باشیم نخواهیم دانست که برای چه کسی می نویسیم.

نتیجه هم این خواهد شد که نشریات ما همگی به بولتن خبری ادارات مختلف تبدیل خواهند گشت و با مبتلا شدن به سرطان بحران مخاطب تیراژ نشریاتمان هر روز رقمی کم تر از دیروز خواهد شد.


-_-


آی خبر © Aynews.ir 2007-2019
2019-09-21 - 1386